Teleurstelling. Is herstel mogelijk?

Als men aan al de mensen in zijn leven denkt, goede mensen, slechte mensen en die die echt neutraal zijn, beseft hij dat er veel teleurstelling in waren. Van al de kanten. Maar als een slechte persoon men pijn doet, is het herstelbaar. Als een neutrale persoon dat doet, is dat neutraal, nee? Die mensen komen leven binnen en gaan uit, en dat is hoe het zou moeten zijn.

Dat, wat echt moeilijk is, is het moment wanneer men beseft dat een goede persoon, die belangrijk voor hem was, een teleurstelling heeft veroorzaakt. De wereld van hem is op dat moment zwart en moeizaam en dat is zeker pijnlijk. 

Is het mogelijk na dat moment opnieuw een normaal verhouding met die persoon te hebben? Kan men zonder treurige gevoelens in die relatie opnieuw binnen te gaan? Gevoelens aan de kant te zetten? Lachen met die persoon alsof nooit niets is gebeurt? Dus, die persoon (hij/zij) was een vriend, een goede vriend van hem, en nu... is het alles af? Bestaat er een oplossing, een machine die men alles vergeet maakt? Of is de tijd de enige en de beste vriend in die situatie? Is de devies vergeet en vergeef ooit in zo'n situatie mogelijk?

Ik kan niet meer schrijven

Ik heb echt, maar echt een periode van totale rust en ontspanning nodig. Deze semester was, ik weet niet waarom, heel moeilijk voor mij. Ik kon niet op tijd veel dingen  beeindigen, ik had te veel verplichten, zowel prive als op de faculteit en dat alles samen was een.... bam...een ramp... Nog een week en dan een paar dagen van rust. Jupi! Ik heb het eigenlijk echt nodig. Ik ben moe van denken, kijken, luisteren. Ik wil niet "alleen slapen" , maar ik wil wel "alleen van faculteit rusten". En voor examensperiode voorbereiden. En voor februari ook, maar zonder huiswerken. Dus ik ben heel blij dat mijn wintervakantie spoedig zal beginnen. 

Ik mis mijn vriendin.... Ze is nu in Roma, al vier maanden. Ik hoor met haar, niet elke dag, maar ik hoor met haar, via Skype, via sms... maar dat is eigenlijk niet genoeg. Ik mis haar, ik wilde haar omarmen, kussen... met haar oog in oog praten, en niet via scherm. 

Scherm is zowel mijn vijand als mijn vriend. 

Ik vind deze communicatie via computer dom, maar nu is het enige oplossing.. 

Maar ze komt spoedig in Belgrado. Ik kan niet wachten, ze zal hier alleen enkele dagen blijven en dan gaat ze opnieuw  naar Roma terug. En dan opnieuw enkele maanden zonder haar. Het leven is soms een echte hoer. 

Het zou heel mooi zijn als een teleport zou bestaan en dan zou ik naar Roma, wanneer ik dat wil, kunnen gaan. Denk zich die macht in: ga een teleport binnen en dan ga waarnaar je wil gaan. Prachtig!  

Ik schrijf de hele morgen deze opdracht bij Morries door en het maakt me heel boos. Ik weet niet wat te schrijven.... Ik heb zoveel situaties die perfect bij deze opdracht zouden passen: mijn vroegere blog, domme mensen in de bus die met jou praten, dan: mensen die afval op de straat gooien, verder: ik en mijne prachtige ervaring bij dokters, verder: onze faculteit, onze zgn. "vrienden", die op de eerste hoek een mes in je rug zouden zetten enz. Zal ik  een trieste, gelukkige, ironischse stijl gebruiken of misschien zal ik BOOS zijn??? Maar ik moet op nog zoveel dingen opletten: behalve het thema van mijn pathos, nog bijzin, bijzin, bijzin, uitdrukkingen met dieren, metaforen, bijzin, bijzin, bijzin, e-m, spelling enz. 

En dan herinner me : Vrijdag!!! Blog!!!! 

Verdorie.

 

(...)

(...)" Je bent gegaan en ik weet niet wanneer ik je opnieuw zal zien. Dat is tegelijkertijd zo triest en zo moeilijk, maar dat ropet ook een hoop wakker en daarom geloof ik dat ik je opnieuw ergens zal zien. Misschien in mijn dromen. Misschien niet. Daar ligt, ik geloof, het doel van ons bestaan: in het feit dat we op een bepaald moment op een bepaalde plek samen zullen zijn. Je zal op een kant van de straat staan, ik op de andere. Je zal naar me kijken,, ik naar jou. En we zullen tegen elkaar beginnen te gaan en alles zal stoppen: tijd, mensen, zon, auto's, vogels... maar we niet. We zullen gaan, lopen, rennen. En uiteindelijk zullen we omarmen en ons leven zal opnieuw beginnen. Ik wacht op dat moment. Ik wacht ongeduldig op dat moment. Ik weet dat dat geen droom zal zijn omdat onze lot is dat we samen zijn. In de realiteit." (...)

:S

Dit is een katastrofa. Ik kan niet ademen, mijn neus vloeit, vloeit, vloeit.... de hele nacht en de hele dag door. Ik voel me alsof een vrachtwagen over me ging. Katastrofa, zeg ik. Ik drink Fervex en C-vitamine en ik drink thee en mijn hoofd doet pijn... bah. Ik haat deze koude dagen wanneer zo makkelijk is om een verkouding te krijgen. Domme koude dagen. Ik heb alleen een wens - slapen! Mijn bed belt me elk minuutje - kom. lig. slaap. .... Maar ik kan niet omdat ik huiwerekn heb... en daarom moet ik wakker blijven en momenteel is dat heel moeilijk voor mij. 

Ja.. Ik heb mijn ziel lichter gemaakt en nu ga ik... om hetzelfde met mijn neus te doen... jupiii....

Lessen 's avonds...

Elke donderdag 's avonds heb ik de les uit Spaans. Drie uur... ah...  Mijn keuzevak.

Ik begrijp het niet waarom een les zo laat moet zijn? Ik had 's morgens lessen, dat is in orde volgens mij... En als we ook 's middags lessen  hebben, is dat ook in orde. Maar 's avonds... bah. 

Van half zeven tot kwartier voor tien... te veel. Mijn concentratie is rond acht uur af, ik ben na acht uur voor niks. 

Vanavond moet ik twee verbinden lessen uit Spaans volgen. Ik hou van lessen uit Spaans, daarom kreeg ik die lessen natuurlijk, maar ik denk dat alles wat na acht uur is, te laat is. Ik heb een grote pauze tussen mijn lessan 's morgens en lessen 's avonds. Natuurlijk kan ik tijdens die pauze mijn huiswerk afdoen  en een beetje ontspannen, maar wanneer ik naar de les ga, ben ik moe en ben ik niet 100% in stemming om een les zo laat te volgen. Het zou mooier zijn als ik  die lessen een beetje vroeger zou hebben. En dan werk alles tot acht uur af.