Ik drink koffie. Ik schrijf blog. Ik denk aan mijn presentatie die ik vanavond bij Ignace met Olja, Suzana en Nemanja zal doen. Ik heb er geen wens in. Dat is tegelijkertijd niet zo interessant, want de dag is zo mooi dat ik heb alleen een wens, buiten te zijn. Ik zal dat doen, binnen enkele minuutjes, alleen dit blog te schrijven. En dan ik ga uit, van de zon te genieten. He, ik misde het zoveel. Nu is het hier en alles is kleurrijk opnieuw. Mensen, druk, bomen, ik... Alles! Zon maakt mensen blij.

.

Hebben jullie de liefste letter of het liefste nummer? Een iemand heeft me die vraag enkele dagen geleden gesteld, en ik had  een antwoord op het nummer, dat is vier. Maar op de vraag de liefste letter... was ik een beetje in de waar, ik heb nooit gedacht over mijn liefste letter. De letter J is mooi, het is mijn letter, ja, maar het is niet de liefst. Ik hou van de letter E, ik weet het niet waarom, al de woorden die op deze letter beginnen, zijn een beetje raar voor mij, eigenaardig, maar mooi. En dat geldt zowel voor het Nederlandse als voor het Servische woorden die op letter E beginnen. Maar ik heb geen liefste letter. 

Inderdaad zijn er veel mooie woorden die op letter M beginnen. Dus misschien zou dat de mooiste letter zijn... Misschien en de liefste....

Familie

Vandaag moest ik een verplicht annuleren wegens mijn broer. Eigenlijk moest ik met hem naar het ziekenhuis gaan omdat hij zijn been, respectievelijk zijn knie geschaad heeft. Hij moet met kurken gaan, dus hij kon niet alleen, maar ik moest met hem gaan. En er was niemand meer wie met hem zou kunnen gaan. 

Maar de man aan wie ik de afspraak heb afgezegd werd boos. Ik heb, inderdaad vier uur voor de afspraak opgegeven maar het was niet zo'n belangrijke afspraak, we konen morgen zien. En de reden waarom ik het afgezegd heb was belangrijk. Mijn broer is mijn familie en ik zal alles wegens hem afhaken. Oké, niet alles, maar de omstandigheden van vandaag waren iets bijzonders en ik vind geen reden waarom iemand daarvoor boos zou worden. Dat is een beetje ongewoons voor mij. Ik kon niet veronderstellen dat mijn broer zijn been zal schaden. Dus ik zie geen reden om boos te worden. Een beetje begripsvermogen zal geen schaden maken, he...?

Filmverslaving?

Ik kon vroeger niet begrijpen waarom mensen zoveel van naar de tv series, films en uitzendingen houden te kijken. Dat ze zijn eigenlijk in staat dat ze meer dan drie uur voor tv/computer zitten en naar iets kijken. Ik dacht, hoe kunnen ze dat nu? Zijn ze niet vervelend? Oké, films/series zijn interessant, grappig, ze hebben boodschap, ze behoren tot een algemeen onderwijs. Dat is alles prachtig, maar elke dag, drie en meer uur voor tv/computer te zitten en naar iets te kijken vond ik een beetje bijzonders. Dan wordt tv-kijken een soort gewoonte en de echte pracht is verloren. Dat dacht ik....

Maar, ik heb me, een beetje (!), aangepast aan diegene die dat wel doen toen we deze korte vakantie hadden (wegens sneeuw en koud weer) en ik keek naar zoveel films, vooral komedies, en ik heb een soort pracht gevonden... Ik heb echt van mijn vakantie genoten en ik heb me ontspand. Voor computer, toch, maar onder warme deken in mijn kamer. 

Wanneer het slechte weer echter gestopt is, kon ik niet meer naar de films kijken. Ik ben vervelend. Het was interessant toen ik niks  te doen had. Toch, begrijp ik nu mensen die veel tijd in het kijken van films doorbrengen, maar ik ben niet een van hen omdat ik heel spoedig vervelend wordt. Maar, ja, iedereen heeft hun eigen visie van het doorbrengen van zijn tijd.

Copy. Paste.

"Ik voel me alsof ik tussen twee wereld ben. Ik voel me vreemd... zonder inspiratie, zonder motivatie, zonder innerlijke motivatie, eigenlijk. 

Ik voel me.... leeg. Zonder emoties. 

Ik ben moe. 

Depressief. 

Nerveus! 

Dat maakt me nog nerveuzer. 

Dat maakt me boos. 

En dat is de oorzaak van mijn slechte stemming. 

Hulpmiddelen voor betere stemming: Ik ga wandelen. Help het niet.

Ik kijk naar een (goede?) film. Help het niet. 

Ik begon met een (goed?) boek te lezen. Help het niet. 

Er is geen hulp voor mij. 

Wanhoop!!! 

Huil. 

Stilte. 

Nieuwe dag. 

Wat meer te schrijven, het is al makkelijker alleen... Copy. Paste.

."

 

Deze sneeuw is saai. -_-

Ik heb geen wens om 's morgens op te staan. Elke keer als ik mijn ogen open doe, zie ik deze witte scheiße en dat maakt me boos/depresief/triest. Het is zelfs niet gezellig. Geen knusheid, geen warmte, geen mooiheid. Het is zelfs niet meer romantisch. Alleen koudheid en witheid. Wind, sneeuw. -_- Bah.

Als ik naar de winkel moet gaan, is dat een dood voor mij. Vijf lagen kleren, lange kousen, korte kousen, nog kousen, schoenen voor sneeuw, sjaal, handschoenen, hoed, jas.... Bah, ik heb geen wens meer uit te gaan. 

Ik heb altijd een wens iets te doen. Altijd. Maar deze week is die wens verdwijnen. Ik wil mijn wens om alles te doen terug. Ik wil dat deze sneeuw weggaat. Hij is saai en helemaal niet interssant. Ik wil zomer en zon. Is dat te veel??

Teleurstelling. Is herstel mogelijk?

Als men aan al de mensen in zijn leven denkt, goede mensen, slechte mensen en die die echt neutraal zijn, beseft hij dat er veel teleurstelling in waren. Van al de kanten. Maar als een slechte persoon men pijn doet, is het herstelbaar. Als een neutrale persoon dat doet, is dat neutraal, nee? Die mensen komen leven binnen en gaan uit, en dat is hoe het zou moeten zijn.

Dat, wat echt moeilijk is, is het moment wanneer men beseft dat een goede persoon, die belangrijk voor hem was, een teleurstelling heeft veroorzaakt. De wereld van hem is op dat moment zwart en moeizaam en dat is zeker pijnlijk. 

Is het mogelijk na dat moment opnieuw een normaal verhouding met die persoon te hebben? Kan men zonder treurige gevoelens in die relatie opnieuw binnen te gaan? Gevoelens aan de kant te zetten? Lachen met die persoon alsof nooit niets is gebeurt? Dus, die persoon (hij/zij) was een vriend, een goede vriend van hem, en nu... is het alles af? Bestaat er een oplossing, een machine die men alles vergeet maakt? Of is de tijd de enige en de beste vriend in die situatie? Is de devies vergeet en vergeef ooit in zo'n situatie mogelijk?