Ada Ciganlija

Gisteren was ik op Ada Ciganlija met mijn vader en sommige vrienden. De dag was zo mooi, dat weten jullie. Maar op Ada was eigenlijk ZO mooi omdat er niet zoveel mensen waren. Enkele kinderen/mannen/vrouwen wandelen, fietsen of in een cafe zitten. Maar bijna niemand was daar. Het was stil en zonder lawaai en het was heel, heel schoon. De kijk op het water en de natuur was mooier dan ooit tevoren en gisteren was mijn eerste dag op Ada Ciganlija dit jaar (omdat in juli moest ik studeren en niemand was hier in Belgrado, en in augustus was ik niet hier en in september wilde ik niet naar Ada gaan omdat er te veel mensen waren...) Maar nu... Nu is daar volmaakt. Niet te veel mensen, leuk weer (zonder regen), een beetje koud maar er is zon, perfect voor een wandeltje met vrienden. Na het wandeltje kunnen jullie in een cafe zitten en van gezellige sfeer en warme koffie genieten. En dat heb ik gedaan.

De dag van gisteren was heel mooie en gezellige dag, hoor!

Oorbellen

Ik ben een grote fan van oorbellen. Geen ketting, geen armband. Alleen van oorbellen. Ze zijn een fantastische detail die gezicht mooier maakt. Ze geven leven aan iemand die ze draagt. Ik denk niet dat elke vrouw oorbellen moet dragen maar als ze gatten in haar oren heeft, moet ze dat wel doen. Grote, kleine, van zilver, van goud, bijouterieën - om het even ! 

Ik draag altijd oorbellen: als ik op de faculteit ga, als ik op de markt ga, als ik met mijn vriendin wandel. Ik vind mezelf mooier als ik oorbellen heb en als ik ze vergeet te zetten, voel ik me heel vreemd, zoals iets op mij mist. Ze zijn heel belangrijk deel van mijn algemene uitzet.

Kus

Houden jullie van zoenen? Houden je het moment wanneer jullie lippen dichterbij komen; het moment wanneer je lippen samen beginnen te dansen. Het moment wanneer jouw maag een explosie van emoties voelt. Wanneer jouw hersens alleen maar over zijn lippen denken. 
Zijn ogen dichtbij jouw. Zijn neus raakt jouw. 
Zijn ogen zijn de eerste wat je ziet als je jouw ogen opent. 
Zijn perfect voorhoofd. 
Zijn godelijke ogen. 
Zijn haar. 
Je voelt zijn zoete, zachte lippen. Je voelt zijn adem. Je voelt hem. En hij voelt je. 

En dan...

De kus eindigt. 

Jammer...

:(

Wat te doen als je je triest voelt? 
Ah... 
Naar televisie kijken? Naar radio luisteren? Een goede film bekijken? Rennen misschien? Wandelen met je beste vriendin? Een boek lezen? Leren? Of alleen maar erover praten? 
Huilen? Zitten in een hoek en ernaar denken?? Voor de spiegel staan en glimlachen, wachten dat je stemming verbetert?
Ik doe alles ervan. Niet in ene dag, natuurlijk. 
Soms kijk ik naar grappige series. Soms lees ik boek. Soms huil ik. 
En soms probeer ik alleen maar niet ernaar te denken. Ik wacht dat triest gevoel weggaat. 
En dat is soms het makkelijkst. 
Het zwakst ook. 
Maar dat is op dat moment niet belangrijk. Het belangrijk is dat ik me ten slotte goed voelt...

Domme, mooie dag

... "Het was heel vroeg 's ochtends. Ik deed mijn ogen open. Ik zag groen boom voor mijn raam. Een vogel was erop. Zijn stem was zo mooi en kalm. Ik zag de hemel: blauw en breed. Zonder wolken. 

Ik stond op. Moeilijk en slaapdronken.  Mijn haar was slecht. Mijn lichaam was slecht. Mijn ogen deed pijn.

Ik kwam bij het raam. Ik was zo dichtbij het raam. Zo dichtbij die groene boom. Zo dichtbij die vogel die zang. Maar ik was ook zo ver. Zo ver.

Mijn koorts was hoog. Ik voelde me alsof een gevangene. Alleen. Ziek. Ah! Domme, mooie dag. Waarom moest hij vandaag zo mooi zijn?? 

Ik keerde terug. Naar het bed. Ik haatte dat bed dat mijn gevangenis was. Ik wilde uit gaan. Maar ik kon niet. Ik was zo slaapdronken. Ik wilde slapen. Ik viel in de slaap." ...

Oefening

Enkele weken geleden ging ik naar de rugarts. Hij zei dat mijn rug een beetje gebogen zijn. En ik ben heel boos omdat ik altijd oefeningen deed en ik altijd met sport bezig was. 

En nu heb ik gebogen rug. 

Maar ok. 

Ik ging naar de oefeningen voor mijn rug en ik ging er voor twee weken naartoe en nu moet ik thuis die oefeningen doen. Maar daar ligt het probleem in. Ik heb er niet genoeg tijd voor. Ik moet leren en lezen en huiswerken doen en daarom kan ik niet genoeg tijd voor mijn lichaam maken. Ik ben elke dag bijna drie uur aan het zitten en aan het studeren. En na ben ik soms te moe om iets te doen, naast slapen. Of alleen maar ontspannen.
Maar ik probeer elke dag IETS voor mijn lichaam te doen. Op de faculteit loop ik altijd de trap op. 

Wanneer ik thuis ga, ga ik nooit met een lift en als ik tijd heb, ga ik 1 station vroeger de bus af en dan ga ik te voet naar het huis. 

Dat is, voor nu, de enige manier waarop ik iets voor mijn lichaam en gezondeheid kan doen. 

Ik doe ook deze oefeningen voor mijn rug maar ik voel dat dat niet genoeg is. 

Maar meer tijd heb ik niet.

En vandaag de dag zijn er meer en meer mensen die niets voor zichzelf doen en dat is niet goed. Niet goed, hoor!

 

Heel interessante man

Ik heb een interessant nieuws op het internet gevonden - er bestaat een man in Ahmedabad, een stad in Indie, die 70 jaar niets gegeten en gedronke heeft. Ik dacht: "Hahaha, dat is onmogelijk!" Maar ik heb het hele artikel gelezen en ja, het is mogelijk. De onderzoekers die hem hebben gevonden houden hem nu in een ziekenhuis waar ze onderzoek erop doen - hij is al zes dagen zonder water en zonder eten. En hij is prima. De onderzoekers zijn verbaasd en ik ook. Dat is echt een ongelooflijk informatie. 
Onderzoekers kijken naar zijn hersens, zijn hart en bloed. Op die manier willen ze proberen een manier van overleven als een katastrofe gebeurt te vinden. 
Deze man zegt dat hij toen hij acht jaar was door God werd gezegend en vanaf toen hoeft hij niet  te eten en te drinken.

Stel je dat je zonder een chocolade of een koffie jouw leven doorbrengt.  Deze man weet niet wat hij mist! :)